ΑΝΘΡΩΠΟΛΕΙΠΟΣ -18 και 19 Αυγούστου, Το Πρόγραμμα.

Φέτος η ομάδα μας δημιουργεί μια πρωτότυπη πολιτιστική διαδρομή που συνδυάζει τον στοχασμό, το θέατρο, την αφήγηση και τη μουσική, διερευνώντας τη διαχρονική σχέση του ανθρώπου με την πέτρα. Μια σχέση που ξεκινά από την πράξη δημιουργίας και εξελίσσεται σε μνήμη, πολιτισμό, αντίσταση και ελευθερία.

Από την πρώτη πέτρα που μεταμορφώθηκε με τον κρότο μέχρι την πέτρα που έγινε θεμέλιο, εργαλείο ή όπλο ακόμα και σύμβολο τιμωρίας, ο Ανθρωπόλειπος αφηγείται την ιστορία του ανθρώπου που αναζητά τον εαυτό του και τη θέση του στον κόσμο.

Εμπνευσμένη από τον Προμηθέα, τον Σίσυφο, τον Καμύ, την άσβεστη μνήμη της εθελουσίας του Αρκαδίου και τη ζώσα κληρονομιά του βουνού μας, του Ψηλορείτη, η παραγωγή αναπτύσσεται ως μια εμπειρίας μέσα από τρεις διαδοχικούς θεματικούς κύκλους: Α) τον πνευματικό στοχασμό του λόγου , Β) τη θεατρική πράξη  και Γ) τη μουσική αφήγηση. 

Το πρώτο μέρος αποτελεί μια σειρά σύντομων εισηγήσεων και στοχαστικών παρεμβάσεων που εισάγουν το κοινό στις βασικές έννοιες του έργου.

Με αφετηρία το βουνό, την πέτρα, τη μνήμη, την επανάσταση και τον πολιτισμό, αναπτύσσεται ένας διάλογος ανάμεσα στη φιλοσοφία, την ιστορία και την ανθρώπινη εμπειρία, προετοιμάζοντας τη μετάβαση στο καλλιτεχνικό μέρος της παραγωγής.

• 18/8: «Από τις ρίζες στον ορίζοντα: πέτρα, αυθεντικότητα και ελευθερία»,Νίκος Ερηνάκης, Επικ. Καθ. Πολιτικής Φιλοσοφίας & Φιλοσοφίας του Πολιτισμού, Πανεπιστήμιο Κρήτης· ποιητής.
• 19/8: “Η πέτρα και η παραδοσιακή οικολογική γνώση στον Ψηλορείτη”,Λεωνίδας Οικονομάκης, Επίκ. Καθ. Κοινωνιολογίας του Παγκόσμιου Νοτου, Τμήμα Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης.

το δεύτερο μέρος παρουσιάζεται το πρωτότυπο δραματουργικό έργο «Ανθρωπόλειπος», μια νέα θεατρική παραγωγή που δημιουργήθηκε ειδικά για τον θεσμό «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός».

Ερμηνευμένο από τον Γιώργη Φασουλά, το έργο αφηγείται τη μεγάλη διαδρομή του ανθρώπου μέσα στον χρόνο. Από τη στιγμή που το ανθρώπινο χέρι συνειδητοποιεί πως η πέτρα μπορεί να μεταμορφωθεί σε εργαλείο, αρχίζει και η μεταμόρφωση του ίδιου του ανθρώπου. Η πρώτη πέτρα που συνθλίβεται δεν αλλάζει μόνο την ύλη· αλλάζει τη συνείδηση. Γίνεται η απαρχή της δημιουργίας, της τεχνικής, της μνήμης και, τελικά, του ίδιου του πολιτισμού.

Καθώς η αφήγηση εξελίσσεται, η πέτρα εμφανίζεται διαρκώς με διαφορετικά πρόσωπα: εργαλείο και καταφύγιο, βουνό και τείχος, όπλο και μνήμα, θεμέλιο και μνημείο. Παράλληλα, ο άνθρωπος μεταμορφώνεται. Από δημιουργός γίνεται ταξιδευτής, από ταξιδευτής αναζητητής και από αναζητητής επαναστάτης, διανύοντας τα εσωτερικά στάδια της Αναζήτησης, της Αναλαμπής και της Ανατροπής.

Στην πορεία του συνομιλεί με τον Προμηθέα, τον Σίσυφο, το βουνό, το Αρκάδι και τον σύγχρονο κόσμο. Η επανάσταση δεν παρουσιάζεται ως πράξη βίας, αλλά ως πράξη συνείδησης· ως η διαρκής απόφαση του ανθρώπου να υπερβεί τον φόβο, να αμφισβητήσει το δεδομένο και να παραμείνει ελεύθερος.

Το πρωτότυπο σενάριο και η δραματουργική συγγραφή υπογράφονται από τον Γιώργη Καλομοίρη και τον Γιώργη Φασουλά, ενώ η δημιουργική σύλληψη και η ανάπτυξη του έργου προέκυψαν μέσα από τη συνεργασία και την ομάδα έμπνευσης των Γιώργη Καλομοίρη, Γιώργη Φασουλά και Αριστέας Ξυλούρη.

ο τρίτο και τελευταίο μέρος της παραγωγής γινόμαστε συμμέτοχοι ενός μουσικοαφηγηματικού κύκλου. Μαζί με τον Θοδωρή Κοτονιά, τον Βασίλη Δραμουντάνη και το μουσικό σύνολο — Κώστας Ανετάκης (κιθάρα), Στέργιος Κοτονιάς (κρουστά), Κώστας Μαυριδάκης (μπάσο) και Γιώργος Κοντογιάννης (λύρα) — πραγματοποιούμε μια Ανάβαση από το μονοπάτι της υπέρβασης ως τις Κορφές του Νου.

Σε εκείνο το ξέφωτο όπου ο άνθρωπος συναντά τη μεγάλη του αλήθεια, μέσα από τραγούδια, ποίηση και αφήγηση κάτω από το φως των αστεριών.

Ο μουσικοαφηγηματικός κύκλος «Στις Κορφές του Νου», εμπνευσμένος από τον ομώνυμο στίχο της μαντινάδας του Γυαλάφτη, αποτελεί την ολοκλήρωση της διαδρομής του Ανθρωπόλειπου. Είναι ένας κύκλος αφιερωμένος στην αδιάκοπη αναζήτηση του ανθρώπου για τον εαυτό του, εκεί όπου η σκέψη γίνεται τραγούδι, η μνήμη αποκτά φωνή και η προσωπική διαδρομή μετατρέπεται σε κοινό βίωμα.

Εκεί, η ανάβαση αποκαλύπτεται ως μια επιστροφή. Όχι προς τα πίσω, αλλά προς το παιδί που εξακολουθεί να κατοικεί μέσα στον άνθρωπο· εκείνο που ακόμη απορεί, ονειρεύεται και τολμά να κοιτάζει τον κόσμο σαν να τον αντικρίζει για πρώτη φορά. Γιατί ίσως στις Κορφές του Νου να μη φτάνει κανείς για να βρει όλες τις απαντήσεις, αλλά για να ξαναβρεί την καθαρότητα με την οποία γεννήθηκαν οι πρώτες ερωτήσεις.