“Ανθρωπόλειπος”  Η ένωση Ανθρώπου-Πέτρας ως αναβαθμίδα του ορίζοντα

Ο Ανθρωπόλειπος ήρθε ως έμπνευση από τη γη της πέτρας του Ψηλορείτη, ένα σχεδόν ξεχασμένο απομεινάρι ξερολιθιάς, που δημιούργησε ανάμεσα στα άλλα ο άνθρωπος του βουνού, αναζητώντας τον προσανατολισμό του.  

Ίσως η πιο ταπεινή ξερολιθιά της Ίδας, όπου η πέτρα πάνω στην πέτρα γινεται πυξίδα και βάθρο ανόδου για να κερδίσει το βλέμμα ορατότητα στον ορίζοντα.

Αυτή είναι η δική μας προσέγγιση στο πλαίσιο του φετινού θεσμού Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός, με θεματικό άξονα τον στίχο του Μενάνδρου: «Ὡς χαρίεν ἔστ’ ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾖ». Η διαρκής αναζήτηση δηλαδή του πιο ανθρώπινου εαυτού μας μέσα από τη σύνδεση πέτρας και ανθρώπου, φύσης και πολιτισμού, μνήμης και δημιουργίας.

Ο άνθρωπος δεν είναι πλήρης. Και δεν υπήρξε ποτέ, ίσως αυτή την παραδοχή της έλλειψης να έδωσε στον Ανθρωπόλειπο τη γραμματική και την ορθογραφία όπως την βρήκαμε αποτυπωμένη στο έργο του δασκάλου και λαογράφου των Ανωγείων Γεωργίου Σμπώκου. 

Ο Ανθρωπόλειπος τοποθετείται πάνω σε ένα σταυροδρόμι ως σήμανση σε θολούς καιρούς.  Ο άνθρωπος ανεβαίνει στην πέτρα του Ανθρωπολειπου για να συνδεθεί μαζί της, να ξαναβρεί τον χαμένο προσανατολισμό του μέσα σε μια σχέση που διαρκώς εξελίσσεται. Έτσι πάνω στην πέτρα δεν στέκεται για να υψωθεί, αλλά για να δει μακρύτερα, να ανοίξει το βλέμμα του στον ορίζοντα, να επιχειρήσει μια επαναστατική ματιά εξόδου από όσα μέχρι τότε έβλεπε και γνώριζε.

Δημιουργήσαμε μια πρωτότυπη πολιτιστική παραγωγή που αναπτύσσεται σε τρεις διαδοχικές ενότητες, Λόγου, Δραματουργίας και Μουσικής, οι οποίες συνθέτουν μια αφηγηματική διαδρομή, με το Αρκάδι να λειτουργεί όχι μόνο ως τόπος παρουσίασης, αλλά ως ζωντανό πολιτιστικό κύτταρο.

Ένας τόπος στο σταυροδρόμι πίστης και επανάστασης, Μεσαίωνα και Αναγέννησης, η ιστορική μνήμη συνδέεται με την αντίσταση, την εθελοθυσία, αλλά και με τη συλλογική υπέρβαση.

Η Επανάσταση του Αρκαδίου δεν υπήρξε αποτέλεσμα μιας ενιαίας δομής, αλλά σύμπραξη ετερόκλητων δυνάμεων, οι οποίες, μέσα από την πράξη τους, υπερέβησαν τα όρια της επιμέρους ταυτότητας. Για τον λόγο αυτό, το Αρκάδι δεν μπορεί να ιδωθεί αποκλειστικά ως τοπικό ή εθνικό σύμβολο, αλλά ως οικουμενικό  σημείο αναφοράς του επαναστατημένου ανθρώπου.

Σε μια εποχή όπου όλα επαναπροσδιορίζονται μέσα από συγκρούσεις και ανακατατάξεις, ο πολιτισμός δεν αποτελεί στατική συνθήκη, αλλά δυναμική διαδικασία υπέρβασης. Στο πλαίσιο αυτό, το Αρκάδι προσεγγίζεται όχι ως μνημειακό κατάλοιπο, αλλά ως κοιτίδα αναγέννησης κοινωνικών αγώνων και αξιών στην αναζήτηση του πιο ανθρώπινου εαυτού. 

Ενός εαυτού που, στη σημερινή Κρήτη, αναζητά να ξαναβρεί τη σύστασή του, να επαναγράψει τον αξιακό του κώδικα, απαγκιστρωμένος από τον εικονικό πλούτο που τον οδήγησε σε λήθαργο, από την επιδότηση της ζωής που λειτούργησε ως νάρκη στο πραγματικό βίωμα.

Είναι μια διαρκής διαδικασία υπέρβασης μέσα στο συνεχές δίλημμα: Πολιτισμός ή Βαρβαρότητα.